Głosuję na „Best Song Ever” zespołu One Direction w kategorii Wideoklip ... - też głosujmy!

One Direction - YouTube Music Awards Artist of the Year - głosujmy!

One Direction - YouTube Music Awards Artist of the Year - głosujmy!

Rodział I

Rodzice wmawiali mi, że szczęście jest najważniejsze. Mimo, iż kompletnie nie przyznawałam im racji, trzymałam to w tajemnicy. Działo się tak przez 20 lat mojego życia. Nareszcie mogłam wygarnąć mamie wszystkie "kłamstwa". Był to jeden z najgorszych okresów mojego życia. Alkohol odebrał mi tatę. Co prawda nienawidziłam go z całego serca, ale w końcu był moim rodzicem, bez niego nie byłoby tego, co dzieje się teraz.
Był piękny, zimowy poranek. Dlaczego piękny? Otóż zima była jedną z moich ulubionych pór roku. Wtedy dużo chorowałam i nie musiałam chodzić na uczelnie. Chciałam być filozofem. Ku mojemu zdziwieniu wstałam bez zatkanego nosa i chrypy. Przygotowałam się na egzamin i wyszłam. Na studiach, jak to studiach było mnóstwo ludzi. Jednak na moim kierunku było ich niewielu. Od zawsze kochałam to, co innych odrzucało lub nudziło. W całej grupie miałam wielu "przyjaciół". Szczerze mówiąc nie wiem, czemu ich tak nazwałam. Oni tylko spisywali ode mnie notatki i kazali mi odrabiać prace domowe.
Zaczęłam przeglądać książki, gdy przypomniało mi się, że zostawiłam jedną pod poduszką, bo bardzo lubiłam mieć obok siebie jakąś lekturę. Nie wiedziałam, co zrobić. Myślałam o pożyczeniu, ale nie wiedziałam kogo o to poprosić. Nagle podszedł do mnie jakiś chłopak.
-Hej Marti. Widzę, że czegoś szukasz. - odezwał się.
-Zaiste masz rację. A ty to... - próbowałam wymusić od niego tożsamość.........
-Harry. - odpowiedział, puszczając mi oczko. - Proszę, weź moją
książkę. Nie muszę zdać tego egzaminu.- ciągnął z nadzieją w głosie.
Zdziwiło mnie, że są jeszcze na tym świecie uprzejmi ludzie, w dodatku płci przeciwnej niż moja. --To co? Bierzesz? - zapytał. -Wolę sama nie zdać, niż żebyś ty to zrobił. - odpowiedziałam. -Wielkie dzięki! - krzyknął, odchodząc. Weszłam do klasy, siadając w pierwszym rzędzie. Wciąż zastanawiałam się nad tym, czemu ten chłopak nie chciał zdać dzisiejszego egzaminu. Właściwie to jego sprawa, więc nie powinnam o tym myśleć. Spojrzałam na profesora. Wyglądał dziwacznie. Walnął się w czoło i oznajmił, że zapomniał o testach. Wszyscy wiwatowali, nawet ja. Dzisiaj mi się upiekło. Postanowiłam porozmawiać z tym całym Harry'm. Próbowałam namierzyć go wzrokiem, udało się. Właśnie zmierzał ku męskiej toalecie. -Harry! - wrzasnęłam z całych sił, lecz on mnie nie usłyszał. Zdecydowałam, że podążę za nim. Każdy krok stawiałam niepewnie. Gdy wreszcie stałam pod drzwiami, przygryzłam wargę i nacisnęłam klamkę. Moim oczom ukazał się Harry z grubą igłą w ręce. Obok niego porozrzucane były książki. -Co ty najlepszego wyprawiasz?! - spytałam z niedowierzaniem. -Ty tego nie zrozumiesz, nikt nie zrozumie! - powiedział, a igła przebiła mu rękę na wylot. Chciałam wyjąć mu ją z ręki, ale Harry zamachnął się i dał mi kuksańca prosto w oko. Częściowo oślepłam, zasłoniłam dłonią powiekę i złapałam chłopaka za rękę. Krew płynęła wąskim strumieniem po jego przedramieniu. Wyciągnęłam igłę z żyły, po czym usiadłam na ziemi. Harry wyglądał na wściekłego. Gdy spojrzałam w jego oczy, zła zmarszczka zniknęła mu z twarzy. Pojawił się na niej żal i skrucha. Schował głowę w ręce, a ja tylko mu się przyglądałam. Po pewnym czasie, powiedział tak: -Martyno, ja...Martyno, ja nie wiem, jak cię przeprosić.
Nic nie odpowiedziałam, choć miałam ochotę to zrobić. Wiedziałam, że Harry musi mieć jakiś problem. To nie był czas na wytykanie błędów, to się stało i trzeba żyć dalej.
-Nie musisz. Weź lepiej pokaż rękę. - powiedziałam po chwili.
Chłopak posłusznie wyciągnął rękę. Krew zdążyła zakrzepnąć. Wzięłam trochę papieru toaletowego, wyciągnęłam z plecaka wodę. Zajrzałam też o apteczki, gdzie znajdował się bandaż. Zabezpieczyłam rękę Harry'ego, a on dziwacznie się uśmiechnął. Spojrzał na mnie, a ja na niego, między nami było tylko i wyłącznie powietrze. Zapomniałam o sińcu pod okiem i skupiłam wzrok na pięknych oczach, które uzależniały jak narkotyk.
-Jeśli możesz to powiedz.- wycedziłam. On wiedział, że chodziło mi o tą dzisiejszą sytuację.
-Rodzice, moi rodzice zmusili mnie do chodzenia na te studia. Mnie to nie pociąga, chcę robić to, w czym czuję się dobrze. - wytłumaczył.
To co usłyszałam wydało mi się okropne. Przecież każdy rodzic powinien pomagać dziecku spełniać marzenia, a nie je rujnować. Przyznam, że w tamtym momencie nie przyszły mi na myśl te słowa, byłam w szoku.
-Harry, jakoś mi głupio. - wydukałam, pokrywając się rumieńcem. On natomiast spojrzał na mnie pytająco. Ja tylko przytuliłam go czule. On potrzebował wsparcia tak ,jak ja przyjaciela...